This post is also available in: Deutsch (niemiecki) English (angielski)

Doświadczenie wspólnoty w nauce

W życiu i środowisku pracy oczekuje się od nas, że będziemy pracować w zespole, wspólnie rozwiązywać problemy, angażować się w rozwiązania globalne; będziemy się sami motywować i organizować, samodzielnie radzić sobie z wyzwaniami i konfliktami, będziemy cenić różnorodność i szanować odmienność… i wymaga się jeszcze wielu innych rzeczy. Ale czy uczymy się tego w naszych szkołach? Raczej nie. Przeciwnie, zwykle wszystko jest narzucone z góry: obowiązujące programy wskazują czego, kiedy, z kim, w jaki sposób i jak długo mamy się uczyć. Jednakże stopniowo zarysowują się tu coraz bardziej zauważalne zmiany.

W kształceniu coraz większy nacisk kładzie się na współpracę uczących się osób, na wspólne osiąganie złożonych celów edukacyjnych oraz nabywanie kompetencji społecznych. Są to nawet cele ważniejsze niż przekazywanie uczniom jedynie podręcznikowej wiedzy, z której można potem odpytać. Oczywiście inaczej niż w przypadku niektórych form pracy grupowej (takich jak np. trening interpersonalny) we wspólnym uczeniu się nie chodzi o osobiste doświadczenie terapeutyczne, lecz o osiąganie we współpracy samodzielnie wyznaczonych celów. Kooperująca społeczność stanowi nie tylko bazę dla indywidualnego nabywania wiedzy – praca w grupie daje także możliwość realizacji większych zamierzeń, których nie da się urzeczywistnić w pojedynkę. Chodzi o to, by z jednej strony rozwijać własny potencjał, a z drugiej – skutecznie wykorzystywać możliwości, jakie daje zbiorowość.

Jednakże nawet niezależnie od osiągania konkretnych celów praca w zespole stanowi ważny aspekt naszej edukacji. Gdy trzeba razem znaleźć rozwiązanie problemu a sukces zależy od dobrego współdziałania, członkowie grupy muszą się odwołać do podstawowych kompetencji społecznych. W ten sposób osoby egoistyczne uczą zwracać uwagę na innych, bezinteresowni – troszczyć także o siebie. Nieśmiali dzięki wsparciu grupy stają się odważniejsi, a impulsywni – bardziej powściągliwi.

 

Uczenie się jako proces całościowy

Ośrodki edukacyjne ukierunkowane na wspólne uczenie się kładą także często nacisk na walor edukacyjny kontaktu z przyrodą, na odpowiedzialność za zwierzęta czy wspólne gospodarowanie. Organizowane są wyprawy i podróże, których powodzenie zależy od wspólnego planowania, a konsekwencje egocentrycznych zachowań   od razu wywołują negatywne skutki.

W ośrodkach edukacji opartej na wspólnocie z reguły także żyje i mieszka się razem. Razem się gotuje, je i sprząta, doświadcza się humorów i nastrojów innych, poznaje indywidualne przyzwyczajenia, potrzeby, oczekiwania i sposób funkcjonowania koleżanek i kolegów. Granice między życiem prywatnym a nauką są w znacznej mierze zniesione, a uczenie się jest pojmowane jako coś, co obejmuje człowieka jako całość. Rozwój osobowości i praktyczne nabywanie kompetencji idą tu w parze. Działaniom tym przewodzi myśl, że warunkiem udanego życia jest zgodność między tym, co nosimy w sobie (przekonania i emocje), z tym, co prezentujemy na zewnątrz (działania i komunikacja). W życiu społeczności uczących się istotną rolę pełnią zarówno praktyka, jak i refleksja, tak aby wspólne przeżycia zaowocowały trwałym doświadczeniem.

Cases:

 

CASES:

 

Lernen ist nicht mehr an das Klassenzimmer gebunden, sondern findet überall statt.

WEITERE TRENDS:

 

TREND: Changemaking

TREND: Duale Bildung für alle

TREND: Freiräume

TREND: Gamification

TREND: Gemeinschaft als Lernerlebnis

TREND: Lernen im Leben

TREND: Lernen zu sein

TREND: Selbstorganisiertes Lernen

TREND: Von Online-Wissen zum Online-Lernen

UNESCO SÄULEN DER BILDUNG

TRENDS

CASES

LÄNDER

Case vorschlagen?

Kontakt

TRENDREPORT UNTERSTÜTZEN

Der Trendreport ist ausschließlich durch Spenden finanziert und entwickelt sich daher immer dann weiter, wenn SIE uns unterstützen. Spenden auf betterplace bzw. nehmen Sie direkt mit uns Kontakt auf.